او جعفرِ خداست!

“مردی غروب کرد وقتی افق شکست
خورشید دیگری جای پدر نشست

او یک امام بود هر چند بی‌قیام
او یک رسول بود! جبریل شاهد است

در آخرین کلام حرفش نماز بود
او جعفر خداست، پیری که بود و هست

از ترس بشکند دشمن نماز او
این یک نماز نیست، تیغی‌ست روی دست

از پای منبرش بستند دست او
قومی عبا به دوش، جمعی قلم به دست

آتش چه می‌کند با خانه‌ی خلیل
کاذب چه می‌برد از صادق الست

حرف از ثواب شد تشییع آمدند
ای دهر نابکار ای روزگار پست

زیر جنازه اش جمعند عده‌ای
فامیل بی‌نماز یا با نماز مست

کاش از ره ثواب جمعی به کربلا
تشییع شاه را بودند پای بست

وقتی افق شکست رأسی طلوع کرد
منبر سنان شد و واعظ بر آن نشست”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *