پاینده مانی و جاودان

پرچم برای من حکمِ خانه‌ی پدری دارد. جائی که می‌شود در سایه‌اش آسوده بود و آسوده ماند.
دوستش دارم.
سرخی و سفیدی و سبزیش را. و خون‌هائی را که به پایش ریخت و خونِ دل‌هائی که خورده شد تا سربلند و سرفراز بماند. و سربلند و سرفراز می‌ماند ان‌شاءالله؛ این نمادِ خوش نقشِ این کهن سرزمین.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *