(این یادداشت مال یکی دو ماه بعد از ماجرای ۷ اکتبر ۲۰۲۳ (۱۵ مهر ۱۴۰۲) است که امروز از آرشیوی که خبر از بودنش نداشتم، پیدا شد و برای دلِ خودم، مجددا منتشر می‌شود. همان وقت البته میثم رشیدی مهرآبادی، آن‌را در صفحه کتابِ روزنامه جام جم منتشر کرده بود.)
یکی یک دور قرآن کریم را با معنی و تامل بخواند، یکی از چیزهائی که دستگیرش می‌شود، تاخت بی‌امانِ کتابِ کریم است به بنی‌اسرائیل و یهود و جا به جا داستان و آیه و نشانه می‌بیند از آزار و اذیت و بهانه‌جوئی و بدعهدی یهود و طبیعی است که از هرچه اسرائیل و اسرائیلی‌ست بدش بیاید. یعنی که تکلیف مسلمان جماعت با طایفه اسرائیل از روز اولی که قرآن کتابِ راهنمای اسلام شد، معلوم و مشخص است.
اما همه‌ی مردم دنیا مسلمان نیستند و همه‌ی بشر را –مع‌الاسف- قرآن تربیت نکرده است و ای‌بسا که در اثر رسانه و تصویر، تصورهای درست جای‌شان را به تصویرهای بزک شده و قلب و جعل شده داده باشند و جای جلاد و شهید، خیلی جاها عوض شده باشد.
یک بنده خدائی که از قضا نه در کشور مسلمان زاده شده و نه شعاع نور قرآن به او تابیده و باز از قضای الاهی، کارش انیمشن ساختن است و دست روزگار او را در کشورهای بلاخیزی چون کره شمالی و برمه و چین چرخانده به ساختن کارتون برای بچه‌های آن سرزمین‌ها، چرخیده و چرخیده تا این‌که روزی سر از سرزمین مقدس در آورده است. باز هم برای ساختن کارتون. از اورشلیم؛ یعنی که از “بیت‌المقدس”. جائی‌که برای پیروان موسی و عیسی و پیامبر ما محمد مصطفی صلی‌الله علیهم مقدس و محترم است.
“گی دولیلِ” کارتون‌کار، که شب و روزش در به هم دوختن تصاویر پویانمائی شده تنیده شده، قبل از سفر به بیت‌المقدس هم عادت داشته به نوشتن سفرنامه و نه البته نوشتن که کشیدن. او هر روز و ساعت و اتفاق در سفرهائی که می‌رود را نقاشی می‌کند و آن‌قدر گویا و پویا که خیلی کم نیاز به نوشته افزودن روی نقاشی‌ها هست و طبعا ترجمه‌اش سهل و آسان می‌نماید.
اصلش هم همین بود. نشر اطراف قبل از سرزمین مقدس، سه سفرنامه‌ی مصور چین و برمه و کره شمالی را منتشر کرده بود و بازخورد خوبی از انتشارشان داشت. و ما منتظر تکمیل ضلع چهارمِ این سفرنامه‌ها بودیم و یک‌روز در اثنای نمایشگاه کتاب، دبیر مجموعه‌ی سفرنامه‌های دولیل را جلوی غرفه‌ی نشر اطراف دیدم و پرسیدم از تصمیم نشر برای انتشار سرزمین مقدس و محمد جباری گفت که در تأملیم که آیا می‌شود سفر یک “غربی” به “اسرائیل” را در ایران منتشر کرد یا نه!
که شکر خدا این تأمل خیلی به طول نیانجامید و سرزمین مقدس با جلدی فکاهی منتشر شد، قطورتر و پر و پیمان‌تر از سه برادر بزرگ‌ترش و البته که با استقبالی بیشتر.
گی دولیل که پیش‌فرض ما مسلمان‌ها را نسبت به اولاد اسرائیل ندارد، در دو رفت و برگشت به “سرزمین مقدس” که از قضا یکی‌شان در ماه مبارک رمضان اتفاق افتاده، بین مردم بیت‌المقدس ما و اورشلیم آن‌ها بوده و دیوار حائل و ایست بازرسی و تبعیض و تعدی و اعتراض جاری در آن سرزمین مقدس را بدون هیچ انگاره‌ی قبلی زندگی کرده و دیده‌های خود را به نقش تصویر درآورده است.
جسارت و جدیت نشر اطراف در انتشار سرزمین مقدس ستودنی و خود کتاب برای هر کتابخواری، خواندنی است. خاصه این‌روزها که ظلم اولاد اسرائیل بر فرزندان آدم، از حد گذشته است.