لابد قباحتِ هم‌کاسه‌گی با روباهِ پیر انگار ریخته که از جنابِ «جک استراو» وزیر خارجه‌ی سابقِ دولتِ فخیمه‌ی بریتانیا دعوت به عمل آمده و یا از درخواستش استقبال شده که در مراسمِ تحلیفِ جنابِ رئیس جمهور منتخب در مجلس و در پیش‌گاه قرآن حاضر باشند؟ انگار بناست هم‌این اولِ کاری، بند را به آب بدهیم …
یک عمر اگر روزه بگیریم و بگیرید و بگیرند؛ هم‌تا نشود با عطشِ خشکِ دهانِ علـــــــی‌اصغر…
مؤمن هیچ کار خیرى را هم از روى خجالت و حیا ترک نمى‌کند. به بعضی‌ها مى‌گویند: آقا! چرا فلان جا نماز یا نافله یا نماز اوّل وقتتان را نخواندید؟ مى‌گویند خجالت کشیدیم! نه؛ از روى حیا، هیچ کار نیکى را ترک نکنید. خواهند گفت متظاهر است؟ بگویند. خواهند گفت خودشیرینى مى‌کند؟ بگویند. اگر حرفى حقّ …
دوستان مطلع باشند که؛ در فقره‌ی معرفی کتابی که در خصوص پدر آسمانی‌ام نوشته‌ام دی‌شب برنامه‌ای در پارک موزه دفاع مقدس ساخته و پخش شد و امروز – سه‌شنبه- ساعت پنج و بیست دقیقه‌ی بعد از ظهر، بخشی از آن از شبکه‌ی اول سیما در لابه‌لای برنامه‌ی شب‌های شیدائی پخش خوهد شد. والله المستعان.
آن سال‌ها که هشتِ همه گروی نُه‌شان بود و کم کسی دیپلم یا بالاتر از دیپلم داشت و عنوان دولتی و خلعت ریاست بر کرسیِ اداره‌ای در مملکت متاعی بود نایاب و سخت به دست آمدنی، او هم سوادِ دانشگاهی‌اش را داشت و هم عنوانِ دولتی و میز ِ ریاستش را و اعوان و انصار …
“نه در مسجد گذارندم؛ که رندی نه در مِی‌خانه؛ کین خمار خام است… میانِ مسجد و مِی‌خانه راهی است غریبم، عاشقم، آن ره کدام است؟”
در ماهی که جلوه‌ی رحمت خداست، خشم گرفتن، نامربوط‌ترین اتفاق عالم است و لعنِ شیطانِ رجیم، وقتی در کوره‌ی خشم می‌سوزی و هر آن ممکن کاری نابه‌جا از خشمت سر بزند، چنان سرد و سلامت می‌کند که انگار ابلیسِ به بنده کشیده شده را ببینی که با طوقِ لعنتِ تو به قعر دوزخِ دوری از …
رمضان و شب‌های دل‌بَرَش جان می‌دهند برای گشودن مفاتیح و رسیدن به صفحات ادعیه‌ی مخصوصِ ماهِ مبارک و گشودن بابِ دعای افتتاح… آن‌جا که خدا را به زبانِ معصومِ منجیِ موعود عجل‌الله‌فرجه بخوانی و بِسِتائی که؛ اللَّهُمَّ إِنِّی أَفْتَتِحُ الثَّنَاءَ بِحَمْدِک بار الها؛ منِ بنده، ثنا و ستایشت را به حمدِ تو آغاز می‌کنم و …
سال‌های سال در سیف و شتاء در افطار روزه‌های زمستانی و پائیزی و تابستانی در اثنای همه‌ی عطشی که عصر غالب می‌شود در حین ربنای دم غروب در لابه‌لای دعای سفره‌ی افطار همه‌ی حسرت‌مان این بوده که یک وعده به اندازه‌ی چند لقمه‌ی کوچکِ نانِ جُوینِ افطارت و خرمائی که با آن روزه‌ات را می‌گشائی، …
طبیب خودتان باشید. به‌ترین کسی که می‌تواند بیماری‌های روحی را تشخیص دهد، خودمان هستیم. روی کاغذ بنویسید؛ حسد، بخل، بدخواهی، تنبلی، بدبینی و … رمضان فرصتی‌ست که یکی یکیِ این‌ها را رفع کنیم. حضرت آقا. ۷۱.۱۲.۰۴