این یادداشت آخرین یادداشت حج سال ۹۸ است در ایران. روز آخریست که در ایرانیم و فردا کله صبح باید بن کن کنیم سمت فرودگاه ارومیه و ۴ ساعت قبل پرواز آنجا باشیم به ادای تشریفات قبل پرواز و عبور از گیت مرزبانی و گمرک و توجیهات معمول که قبل از ترک وطن توسط دوستان …
ما اهالی خوی – و شاید باقی شهرهای آذری زبان- جمع و جور و امن و غیرقابل نفوذ و محصور بودنِ خانه را به قوطی کبریت مثال میزنیم. مثلا اگر بخواهیم بگوئیم دیوارهای خانهمان آنقدر بلند است که دزد نمیتواند قلاب بگیرد و بپرد داخلش یا بگوئیم چفت و بست درب و پنجرههای خانهمان محکمند …
اینکه موضوع مستندی درباره سرزمین رازآلودهای به اسم فلسطین – و تو بخوان اسرائیل- باشد و تیم سازندهاش از کاربلدهای مستندهای ایران باشند و راوی محمد دلاوری باشد با آن لحنِ محکمِ چالش برانگیزِ مطالبهگر، کافیست تشویق شوی در روزهای اولی که مستند ۴۵ دقیقهای “متولد اورشلیم” اکران اینترنتی شده، تهیهاش کنی و با اینکه …
یکی دیگر از قشنگیهای حج به محدود بودن آن است. یعنی خدا طوری حج را برخلاف سایر اعمال عبادی، طوری طراحی کرده که قابل دسترسی برای عموم نباشد. اینکه باید بحدی تلاش اقتصادی داشته باشی که بتوانی هزینه سفر و اقامت در مکه را بپردازی و طبیعتا این از عهدهی عموم مردم خارج است و …
نگاه اصلاح طلبان به فرهنگ را هیچوقت نپسندیدهام و هیچوقت دنیا را از عینک آنها ندیدهام ولی این دلیل نمیشود که حرفشان را نخوانم و نوشتههایشان را ورق نزنم. خاصه اینکه نوشته، مربوط به سفری باشد به کشوری که سالهاست در آرزوی دیدن آنم؛ مراکش! غربیترین کشور آفریقائی در ساحل اقیانوس اطلس که جبلالطارق و …
حج، پدیدهایست شیرین و سخت. شیرین از باب اینکه هر سویش را که نگاه کنی خدا را خواهی دید و خواهی یافت و سخت از این رو که سفر دارد و مشقت دارد و تغییر آب و هوا دارد و دوری طولانی مدت از شهر و فرهنگ و خانواده دارد و در محلی اتفاق میافتد …
از روزی که کاروانیان فیشِ ثبت نام به دست میآیند دفتر خدمات حج و زیارت تا روزی که با سلام و صلوات و از زیر قرآن رد شوند و سوار طیاره، راهی شوند، کمِ کمش پنج ماه فاصله است و این فرصت پنج ماهه برای آموزش مناسک و احکام و مناسبات حج کافیست و به …
مکه روندگان و حج کنندگان، طیف گستردهای از مردم شهر و روستا هستند که هر کدام برای خودشان شأن و جایگاه و قصهای دارند. از دهقانی که آفتاب پوستش را سوزانده و مشقت کشاورزی در دستهایش پینه بسته بگیر تا نوکیسهای تازه به پول و دوران رسیده که باید! یک سر تا مکه برود که …
قدِ آنروزهای من نهایتش تا کمر آدم بزرگها میرسید و جائی که ازدحام جمعیت بود، من میماندم لابلای دست و بال آدم بزرگها و یا دست و آرنج میدیدم یا آسمان را. این تصویر و این ماندن لابلای جمعیت را فقط یکبار تجربه کردم. در ازدحامی که جلوی سپاه خوی بود بخاطر بدرقهمان به تهران. …
سر سال که میشود، یک اپیدمیِ گُنگی همه جا را میگیرد. ملت میافتند به طلبیدن تقویم و سررسید از همدیگر و بیشتر البته؛ سررسید. و بیشتر آنهائی که سالی به دوازده ماه، خودکار و مداد دست نمیگیرند برای یادداشت کردن چیزی یا یادآوریِ قراری یا نوشتن جزوه و دفتری مشتاق دریافت سررسیدند و بیشتر دوره …